ยี่สิบเเปด...กุมภา >>>ออฟ...
วันนี้วันเกิดแก...ฉลองกันใหญ่โต ก็ที่ห้องฉันอีกแหละ งานนี้มีเจ้ามือใหญ่ ใจดีส่งเงินเเละบัญชามาจากกรุงเทพนู่น...ดูแฟนเเกรักแกดีเนอะ ลงทุนตั้งเยอะแล้วก็โทรมาฟังผลงานซะหลายรอบ แถมยังได้ไล่ขอบคุณ " เพื่อน " ของเเก ที่อุตส่าจัดเเจงงานวันนี้เพื่อแกด้วย !!!
เป็นอีกเรื่องที่ฉันกลั้นใจทำจริงๆวันนี้ นึกแล้วก็บ้าชะมัด (ทำไปได้นะฉัน...)คุยกับเเฟนแกเป็นววรคเป็นเวร ทำร่าเริงลั้ลลา ทั้งๆที่ในใจน้ำตาตกแทบจะกลั้นไว้ไม่อยู่
แฟนแกก็พยายามจะคุยกับฉันซะเหลือเกิน ทำไมวะ ? ไม่ต้องกลัวหรอกนะว่าฉันจะเเย่งของของเธอ เพราะถึงเเม้ฉันจะรักเค้าเเค่ไหนแต่คนอย่างฉัน ก็ไม่มีวันเเย่งของของใครหรอก ฉันเข้าใจ ของของใคร ใครก็รัก ถ้าเป็นของฉันฉันก็คงหวงเหมือนกัน
ได้เห็นว่าทั้งเเก และเเก้ว รักกันเเค่ไหน ฉันก็เข้าใจเเล้วและไม่กล้าที่จะทำลายความรักของแกหรอก เวลาที่เหลือของฉัน ที่เคยคิดว่าจะใช้มันให้คุ้มค่าที่สุด ที่จะได้อยู่ใกล้ๆแก ตอนนี้ต้องคิดใหม่เเล้ว ว่า......จากนี้ไปเวลาที่เหลืออยู่......คงต้องใช้มัน " เพื่อทำใจ "
ถึงมันจะไม่สามารถทำให้เลิกรักแกได้ แต่ยิ่งนานวัน มันก็คงชินชา ทำให้อะไรๆดีกว่าเดิมเยอะ เพราะเวลา.....สามารถเยียวยารักษาทุกอย่าง เพียงเเต่ว่า
เวลา....คงไม่สามรถทำให้ฉันกลับไปเป็นฉันคนเดิมที่ ไม่ได้รักแก ได้อีกแล้ว
ไดอะรี่ที่เคยเขียน บล็อกที่เคยทำ การ์ดที่เคยซื้อและเคยคิดว่าจะให้ จากนี้ไปคงเป็นเพียงเค่เศษกระดาษ และหน้าเวปเพจ ที่เก็บรวบรวมความทรงจำเก่าๆ ที่เป็นครั้งหนึ่งของชีวิตของฉันไว้...ตลอดไป
แกไม่ใช่คนเเรกที่ฉันรัก แต่แกเป็นคนเดียวที่สอนให้ฉันได้รู้จักความสุข เศร้าเจ็บปวด มากกว่าใครๆ
ที่ผ่านมาบทเรียนนี้ เเสนสาหัส ไม่น่าจดจำสักเท่าไหร่ แต่ความรู้สึกดีๆ ที่เคยมีให้แก มันยังคงอยู่เสมอ..
เพียงเเต่หวังว่า ต่อจากนี้ไป ขอให้แกและ เเก้ว รักกันให้ดีนะ มีความสุขมากๆ ในทุกๆวันนะออฟ
ยัง...................รัก......................เเก.....................เสมอ T_T